Over mij

Hoewel dit blog al in 2013 is geopend, er toen diverse bladzijden zijn ingevuld, ben ik vier jaren lang niet verder dan die bladzijden gekomen. Door allerlei omstandigheden was mijn aandacht elders nodig. 

In 2013 twijfelde ik enorm of ik wel in Noorwegen wilde blijven wonen vanwege dat vele dat Noorwegen niet en Nederland wel heeft: een over het algemeen enorm uitgebreid openbaar vervoer van bijna deur tot deur, fietspaden, kronkelende fietsweggetjes met allerlei soorten enorme, rijk bebladerde en gekleurde bomen, terrasjes met een aantrekkelijke menukaart, allerlei soorten smaken restaurants met heerlijke en toch betaalbare wijnen, frietkramen, markten, winkels, speciaalzaken, een hema, gezelligheid. Daarom ging ik een “bestand” aanmaken met plekken in Nederland, waar ik naar toe zou kunnen, dan, eventueel. Het gaf mij een goed gevoel de teugels in eigen handen te houden. Echter, het regelmatig terug zijn in Nederland en het automatisch accelereren van kalm naar vaart en stress, de eeuwige haast, overvol openbaar vervoer, overal mensen, jonge mensen die een zitplek hebben in bus en trein en jou niet zien staan, overal lawaai: het voelde als een stap terug en niet voorwaarts. De natuur in Noorwegen, de rust van het dorp hier, het landelijke, bijna mensloze van de plek waar ik woon, de rivier Storåni, het bos, de bergen, Hallingskarvet: ik hou ervan en neem wat ik dan niet heb maar voor lief. Ik besloot te blijven. Daarom waren de bladzijden met woongroepen in andere Europese en wereld-landen ook niet relevant meer, en heb ze weggedaan, met uitzondering van Noorwegen. 

 

Nu ik “terug” ben in dit blog zie ik mogelijkheden om er meer mee te doen dan alleen het aanreiken van woonopties. Door er verder aan te werken help ik ook mijzelf om die nieuwe fase in mijn leven verder uit te diepen, er tot in alle details naar te kijken, en te accepteren. Ik wil eigenlijk niet ouder worden, ik wil niet dood. Maar waar ik me ook tegen kon verzetten in het leven, tegen mijn fysiek ouder worden valt niet te vechten, jammer genoeg. De leeftijdsgrens van 60 was een bijna onneembare mijlpaal. Alsof ik de dood in stapte. Mijn kinderen hebben me hier overheen getild, gedragen, als het ware, en het is werkelijk heel bijzonder dat in feite mijn leven pas echt begon na mijn zestigste. Op mijn 62 zat ik voor het eerst in een vliegtuig, op weg naar Noorwegen. Ik ben er nog, en blijf zolang ik kan.

Alleen door het verouderingsproces bewust, stap voor stap, te ondergaan kun je het heel natuurlijk leren aanvaarden, groei je er doorheen, kom je geestelijk boven de situatie te staan, worden lastige emoties omgezet in mentale kracht, en zie je plotseling kansen, durf je keuzes te maken vanuit je diepste zelf. Je hebt echt niets anders en niets minder te verliezen dan gruwelijk kostbaar geworden tijd van leven. Door te delen wat ik ervaar sta ik niet meer zo alleen in dit proces en kan ik wellicht anderen inspireren.

Ik ben begonnen met het voltooien van reeds aangemaakte bladzijden, het schrijven van zelfs meer bladzijden en ben gestart met het publiceren van berichten, “posts”, over niet alleen ouder worden en wonen, maar ook over films over ouder worden, kunst over of van ouderen en belangrijke, ondersteunende therapieën voor ouderen. 

Antoinette